Bakmicam demiştim.. Önceki yazılara dönüp bakmicam.
Olmadı, baktım. Hem, bak geçen seneden bu seneye bile ne çok insan gitmiş.
Ve ne azı gelmiş yerine.
Bu sene nasıldı ben anlamadım. Değişikti diyebilirim.
Evet en uygun kelime bu.
Değişik.
Değişim.
Ben değiştim.
Çok hayırlı bi evlat olmadım ben bu sene, mesela annemle kavga edip durduk saçma salak sebeplerle.. sonra dayanamayıp özledik. Sonra yine kavga ettik, herhalde birbirimizi anlamak istemedik. Gözden uzağız ya, gönülden de uzaklaştık galiba. Zaman hiç geçmeyecek, hep böyle gidecek sanıyorum ya mesela ben, ah işte orda çok yanılıyorum. Bütün bu kaçırdığım fırsatlara, boşa geçirdiğim zamanlara yanacağım, onu da çok iyi biliyorum. Ama annecim, seni cidden çok seviyorum.
Sonra..Çok iyi bir abla da olmadım, günlük yaşamın s2k koşturmacalarından Mügümü unuttum çoğu zaman. Zaten omzunda milyonlarca yükü varken, azıcık yardımım dokunmadı mesela ona. Varsa yoksa kendi koşturmama baktım. Nasıl yalnız büyüdüğümü ne kadar da çabuk unuttum..
Ve Majestelik tacımı takamıyorum artık, neden? Yüzüm yok çümkü.. ilgisiz oldum, zorlayıp vakit yaratmadım Müdürüm'le konuşmak için, keza Çağnur'umla da. Dönüp de aradığımda sitemler duyacağım diye de erteledim hep; "unuttu o hayırsız yaa" sanıldım muhtemelen. Muhtemelen kırdım. Sonra kendime kırıldım. Sonra da geri kalan her şey gibi aklımın başka bir tarafına attım.
Memicana yardımcı olamadım mesela..O her kötü anımda benim yanımdayken, ben bir şey yapamadım. Elimi kolumu nereye koyacağımı bilemediğimden, öyle uzaktan bakakaldım.
Canım dediğim insanları aramadım sormadım; Sarı kuzumu mesela, buralarda başıboş bıraktım. Mesela Demetimden haberim yok nicedir.
Kendimi işlerimden güçlerimden 1 gün uzaklaştırıp, Biirim'le bir çay içmeye vakit yaratmadım mesela.. Gökkuşağı ve pofidik bulut ekibinin bir halini hatrını sormadım. Gamzeme vakit ayıramadım, ah bir de salak kafam, hiç arayıp sormadım bu kız nerde, ne alemde diye..
İşte tüm bunları ben yaptım. Ya da yapmadım ve asıl sorun da orda.
Evet, daha açığım. Biraz daha bağımsız ama galiba bayaa bayaa umursamazım.
Beklentilerim mesela. Sıfır. Kimseden hiçbir şey istemiyorum. Beklemiyorum. Belki de bu yüzden onlar bana gelmediğinde, beni sormadığında farketmiyorum, kırılmıyorum da; sonra zamanı geldiğinde kaldığım yerden devam edebiliyorum. Ama işte yine aynı sebepten, onların benden beklentileri olduğu gerçeğine bir türlü uyum sağlayamıyorum. Sonra -akıl sağlığımı korumaya çalışmakla,iyi bir arkadaş olamamanın vicdan azabı- arasında bir yerlerde sıkışıp kalıyorum. Fotoğraflara bakmıyor, telefonları açmıyor, "bunu yarın düşünürümler"le yaşıyor, sonra da kendi kendime unutturuyorum.
Tek bir şey var, iyi ya da kötü, kimseyi kandırmaya çalışmıyorum.
Bahaneler üretmiyor, yalan söylemiyorum.
İnsanlara da kendime de daha dürüst davranıyorum.
En azından buna çabalıyorum.
Ama yine de hepinizi çok seviyorum.
Şimdi bu konuda ne yapacaksın derseniz, hmmm.. bilmem..
Bunlar çok uzun zamandır içimde ve sizinle paylaşmak istedim sadece.
Ama merak etmeyin çok da boktan bir yıl geçirmedim.
İyiydi işte..
Yeni arkadaşlarım oldu, yeni yerler gördüm, insanlar tanıdım, yeni uğraşlarım oldu, ne bileyim sinemaya gittim mesela.
Ama gelin görün ki, anlatmak için yapmadığımı anladım en önemlisi, sadece yaşadım, o an bunu benimle paylaşmayanlara, görmeyenlere pek de gönül koyamadım.
Neyse işte.. şimdi ben bu yıl, yeni yıla girerken...
Bir şey istemiyorum.
Yukarıda adı geçen herkes, onları ne kadar çok sevdiğimi bilsin istiyor olabilirim olsam olsam..
Mutlu olun, kimsenin sizi üzmesine izin vermeyin.
Lütfen çok fazla üstüme gelmeyin, alanıma müdahale etmeyin.
Gerekli gereksiz alınganlık yapmayın.
Benden bir şey istiyorsanız lütfen bunu direk söyleyin.
Bu seneyi benimle minnoş minnoş paylaşan;
Annem ve Mügüm, ailem olduğunuz iiçin,
Memicanım, varlığın için,
Kuz, meraba!
Eren, o çiçeği kapmamda bana yardım ettiğin için :)
Nüküm, tüm yaramazlıklarıma rağmen bana kıl olmayıp, tatile çıktığın için,
Biirim, gece demeden gündüz demeden o muhteşem enerjinizle beni kendime getirdiğiniz için,
Taci Abi & Coşkun, süper patronlar olduğunuz için,
Ro, beni anlamaya çalıştığın için,
Burj, işler ne kadar boka sararsa sarsın, bi şekilde orda olacağın için,
Oya Ablam, güzel gülüşün, samimiyetin ve sabahlara kadar süren kahve seanslarımız için,
EC ve Mgs, insanların ne kadar korkabileceğini ve bunların onlara neler yaptırabileceğini bana öğrettiğiniz için,
Akasyam, yaşamaya devam ettiğin için,
Mert, beni konuşturduğun için, anlamadığım herşeyi sabırla anlattığın, çok işim olduğunda bana yemek yaptığın, hasta olduğumda hastanede doktor kapısında, tahlil sırasında benimle beklediğin için..ama her şeyden önemlisi dürüst olduğun ve öyle kaldığın için;
teşekkür ederim.
Hepiniz iyiki varsınız.
Umarım her daim hayatımda kalırsınız ve yukarıda yazdığım hiçbir kelimeden pişman olmam.
Herkese mutlu, sağlıklı nice seneler diliyorum.
Sevgiyle..